ผู้เขียน หัวข้อ: รอ...เพื่อ ????  (อ่าน 673 ครั้ง)

0 สมาชิก และ 1 บุคคลทั่วไป กำลังดูหัวข้อนี้

ออฟไลน์ ภูผา..อิงตะวัน

  • ภูผา..อิงตะวัน
  • Moderator
  • **
  • Thank You
  • -Given: 277
  • -Receive: 2375
  • กระทู้: 3154
  • เพศ: หญิง
รอ...เพื่อ ????
« เมื่อ: กรกฎาคม 17, 2014, 10:11:35 PM »


การรอคอยอะไรบางอย่าง หรือใครบางคน โดยไม่รู้จุดหมายว่ามันจะจบลงที่ใด...
บางครั้งก็ดูน่ากลัว และเป็นการลงทุนอันยิ่งใหญ่
 ต้องอาศัยพลังใจอย่างมหาศาลเพื่อที่จะอดทนรอผลลัพธ์ปลายทางที่ไม่รู้จุดหมายแน่ชัด
 อีกทั้งเป็นการกักขังตัวเองอยู่กับความหวัง และวันเวลาแห่งความสุขที่อาจไม่มีวันเป็นจริง

ใครบ้างจะชอบการรอคอยที่ไร้ซึ่งขอบเขตของวันเวลาสิ้นสุด...?

ฉันเองก็เป็นคนหนึ่งที่ไม่ค่อยอยากผูกมิตรกับ 'การรอคอย' สักเท่าไร
 แม้ว่าที่ผ่านมาชีวิตของฉันมักต้องข้องเกี่ยวกับการรอคอยมาตลอด
 ไม่ว่าจะเป็นเรื่องเล็กเรื่องใหญ่...

บางการรอคอย...ฉันแอบตำหนิโชคชะตา,
คนที่ฉันรอคอยให้มาหา หรืออะไรบางอย่างที่ทำให้ฉันต้องรอนานนัก
 แม้ฉันจะรู้ว่าผลลัพธ์ซึ่งก็คือ สิ่งที่ฉันรอคอย จะต้องมาถึงอย่างแน่นอน
 แต่ฉันเพียง "เบื่อ" กับ "ช่วงเวลา" ที่ต้องนั่งรอคอยโดยไม่มีอะไรทำ และทำอะไรไม่ได้...
 
บางการรอคอย... ฉันรอคอยอย่างเปี่ยมหวังเพราะฉันมั่นใจในผลสำเร็จของมัน
และฉันสามารถใส่ "ความพยายาม" ของตัวฉันเองทีจะ "ทำบางอย่าง" ระหว่างที่ "รอคอย"
และรู้ว่าถ้า "ตั้งใจ" และ "พยายาม" ... การรอคอยของฉันย่อมคุ้มค่าแน่นอน


 
ทว่า...การรอคอยบางครั้ง มันก็ไม่ได้ขึ้นอยู่กับ "ความพยายาม" ของตัวฉัน
 และบทลงเอยของมันก็ไม่สวยหรูนัก  เมื่อมันเป็นสิ่งที่ขึ้นอยู่กับ "ใครอีกคนหนึ่ง"
ที่มีหัวใจจะโบยบินไปที่แห่งใดก็ได้  คนที่ท่องไปในโลกฝันอยู่ ณ ที่อีกแห่งหนึ่ง
โดยไม่มารับรู้วินาทีแห่งการรอคอยของฉันว่ามันเป็นอย่างไร...
วินาทีในหัวใจของใครคนนั้นเดินไปเร็วไม่เท่ากันกับวินาทีในหัวใจของฉัน

 
การรอคอยจึงสิ้นสุดลงพร้อมเวลาที่เสียไปอย่างดูไร้ความหมาย...

และรอยอดีตแห่งการรอคอยจึงฝังจำ...ในใจฉัน 
ฉันจึงมีทัศนคติอยู่ลึกๆว่า การรอคอยหลายครั้งก็ไม่ใช่สิ่งสวยงามนัก
 ฉันจึงมักคิดในแง่ลบกับมันบ่อยๆ


แต่มาวันนี้ฉันกลับเข้าใจอะไรบางอย่างมากขึ้น...
วันนี้มีอะไรบางอย่างที่ทำให้ฉันได้หยุดและคิดว่า...
"การรอคอยก็ไมใช่สิ่งที่เลวร้ายเสมอไป"
หนำซ้ำบางครั้ง "การรอคอยยังเป็นสิ่งที่สวยงามและคุ้มค่าต่อความทุ่มเท"

ตอนนี้ฉันคิดว่าฉันพอจะรู้วิธีที่จะเป็นเพื่อนกับการรอคอยได้อย่างไม่ทุกข์แล้วล่ะ
 อาจจะพูดได้ไม่เต็มปากว่าสามารถ "มีความสุข" กับมัน...กับการรอคอยที่ไม่แน่ใจในจุดสิ้นสุด
 แต่ก็ไม่ทุกข์ หรือไม่รู้สึกว่าการรอคอยมันโหดร้ายเกินไป
 และก็สามารถที่จะมีความสุขกับด้านอื่นๆในชีวิต
โดยไม่มัวพะวักพะวงเป็นทุกข์กับการรอคอยนั้นๆ


 
กับคนบางคน กับเรื่องราวบางเรื่องราว กับบางสิ่งบางอย่างที่เรารอคอย
 ไม่จำเป็นที่จะต้องใช้เรี่ยวแรงที่ไหนมาทุ่มเทจนเหนื่อยอ่อน
 เพียงแต่เราใช้ใจที่ตั้งใจจะทุ่มเทกับสิ่งๆนั้น

เหมือนดังเช่นการรอคอยมิตรภาพ
 ซึ่งฉันคิดว่าเพียงใช้ความ "จริงใจ" จาก "หัวใจ" ทุ่มเทไป
แล้วรอคอยการตอบรับ หรือความแน่ใจในมิตรภาพนั้นๆ
 ฉันเชื่อว่า... เราจะได้รับมิตรภาพนั้นกลับมาเองในวันหนึ่ง 
แม้ว่าบางครั้งมันจะดูเหมือนว่าไร้วี่แววการมาเยือนของมัน
 ที่ดูว่าไร้วี่แววนั้นอาจเพราะเราคิดแง่ลบต่อ "การรอคอย" เอาไว้ก่อน


แต่อย่าลืมว่า ส่วนผสมที่สำคัญของการรอคอยที่ไม่ทุกข์ คือ "การไม่คาดหวัง"
ยิ่งเราคาดหวัง ยิ่งเป็นทุกข์ใจ
 ยิ่งรู้สึกเหนื่อยอ่อนหมดแรงก่อนถึงปลายทาง และเราอาจถอดใจไปในที่สุด
 และยิ่งคาดหวังอย่างอดรนทนไม่ไหว
อาจยิ่งเป็นการผลักดันบางสิ่งนั้นที่เรารอคอยให้หนีห่างออกจากเราก็ได้...


และอีกส่วนผสมที่ขาดไปไม่ได้ก็คือ
การมุ่งมั่นตั้งใจทำสิ่งอื่นๆใจชีวิตที่เราทำได้ระหว่างที่กำลังรอคอยอะไรบางอย่างนั้นอยู่
ต้องไม่ลืมหน้าที่ของตัวเอง...
และไม่ลืมเก็บเกี่ยวความสุขในด้านอื่นๆ
 ทำในสิ่งที่อยากจะทำ...เพื่อเติมเต็มความสุขตามปกติในชีวิต
 แม้ว่าจะยังไม่ถึงปลายทาง... เพราะเหมือนยังขาดบางสิ่งที่รอคอยนั้นอยู่
ก็มีความสุขได้ในปริมาณหนึ่ง


 
และเมื่อถึงเวลาที่สิ่งที่รอคอยนั้นเดินทางมาถึง
เราจะสัมผัสได้ถึงรสชาติของการรอคอยที่แสนหอมหวาน...
แต่หากไม่ได้มันมา... ก็ใช่ว่าการรอคอยนั้นเป็นการลงทุนที่สูญเปล่า
 เพราะระหว่างนั้นเราได้ทำทุกอย่างในชีวิตอย่างเต็มที่ที่สุด...
ไม่ได้สูญเสียเวลาไปกับการรอคอยอะไรเพียงอย่างเดียวที่ไม่รู้ว่าจะมีตัวตนหรือเปล่า...
ชีวิตเรายังคงดำเนินไปได้ตามปกติ ไม่ได้ปล่อยให้ 'การรอคอย' ทำลายชีวิตเราโดยไม่รู้ตัว...


การรอคอยที่ลงเอยด้วยรอยยิ้มและหัวใจที่พองโตนั้นคุณว่ามันคุ้มค่ามากแค่ไหนล่ะ?
คงไม่เสียหายอะไรที่จะลองเสี่ยงรอคอยอะไรบางอย่างนั้นดู  ถ้ารู้จักรอคอยให้เป็น...คุณว่าไหม?