ผู้เขียน หัวข้อ: น้องออมสินเด็กหญิงข้างระเบียง กับ ความลับของดาวดวงหนึ่ง  (อ่าน 1689 ครั้ง)

0 สมาชิก และ 1 บุคคลทั่วไป กำลังดูหัวข้อนี้

ออฟไลน์ ผักหวาน

  • ~ ห้องแห่งความลับของดาวดวงหนึ่ง ~
  • Moderator
  • **
  • Thank You
  • -Given: 200
  • -Receive: 91
  • กระทู้: 512
  • เพศ: หญิง
  • เราเป็นเพียงต้นหญ้า มิอาจให้ร่มเงาเท่าไม้ใหญ่
น้องออมสินเด็กหญิงข้างระเบียง กับ ความลับของดาวดวงหนึ่ง

บทประพันธ์โดย : ต้นหญ้า

บทนำ

เมื่อจะกล่าวถึงดวงดาวอีกฟากฝั่งหนึ่งของจักรวาลที่ไกลโพ้น . . .
มีดวงดาวอยู่ดวงหนึ่งที่เจิดจรัสอยู่บนฟากฟ้าร่วมกับดาวดวงอื่นเพื่อคอยส่องแสงรำไรพอให้มีความสว่างลงมาสู่ผู้คนบนโลกใบนี้  หากว่าใครๆได้มีโอกาสมองขึ้นไปไปบนท้องฟ้าบ้าง คงจะสังเกตุเห็นว่าดวงดาวทุกดวงพร้อมที่จะมอบความรักและแสดงความโอบอ้อมอารีให้กับมนุษย์ทุกคนบนโลกใบนี้       แต่ทว่า . . .ในบางวันหากใครๆเห็นว่าท้องฟ้านั้นมืดมิด ไร้ซึ่งแสงระยิบระยับจากดวงดาวเมื่อใด นั่นก็แปลว่า ดวงดาวดวงนั้นกำลังอ่อนแรงเต็มที น้องออมสินเองก็เป็นเด็กหญิงคนหนึ่งที่ชอบแหงนหน้ามองขึ้นไปบนท้องฟ้าอยู่บ่อยๆ จนเธอพอจะรู้และเข้าใจความรู้สึกของดวงดาวบ้าง อาจเป็นเพราะด้วยความอ่อนโยนของเด็กหญิงและจิตใจที่เต็มไปด้วยจินตนาการ   ในวัยเพียง 9 ขวบนั้นกับความบริสุทธิ์และช่างฝันของเธอนี่เองที่ส่งผลให้เธอทำความรู้จักกับดวงดาวบางดวงที่สนใจได้ไม่ยากนัก



. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .  . . . . .


ฟ้าสงัดของคืนๆหนึ่ง . . .

 “ เอ๊. . .ทำไมวันนี้ดาวเหนือถึงหายไปน๊า ? “ เสียงของเด็กหญิงเอ่ยขึ้นอย่างสงสัย  “ น้องออมสินรู้สึกหดหู่จังเลยค่าาา คุณดวงดาวเจ้าขาา วันนี้คุณดวงดาวไม่สบายหรือเปล่าเจ้าค่ะ น้องออมสินเห็นดาวที่อยู่รอบตัวของคุณดวงดาวก็ส่องแสงดี แต่ทำไมคุณดวงดาวถึงหายไปละเจ้าค่ะ“  พลางกล่าวขึ้นเบาๆด้วยความแปลกใจกับบางอย่างที่ผิดปกติไปของท้องฟ้า

และ . . . ทันใดนั้นเอง

 “ฉันอยู่นี่จ้ะแม่หนูน้อย เธอคงจะมองไม่เห็นฉันสินะ ฉันยังอยู่ตรงนี้่จ้ะ “
เสียงใครคนหนึ่งดังขึ้น น้องออมสินก็หันรีหันขวางด้วยอาการที่ตื่นตระหนกนี้ทำให้เธอกล่าวขึ้นอย่างตกใจเมื่อสิ้นสุดเสียงนั้นว่า 
“นั่นเสียงใครน่ะ ! ใครอยู่ตรงนั้นหรือค่ะ พี่กระปุก นั่นเสียงพี่กระปุกหรือเปล่าค่ะ อย่ามาแกล้งน้องออมสินน๊า น้องออมสินกลัววว “
ตอนที่เอ่ยถามใจหนึ่งก็พลันคิดได้ว่าพี่ตัวเองเป็นผู้ชายนี่นาแล้วจะเป็นกระปุกไปได้อย่างไรกันเล่า ก็เสียงที่ได้ยินนั้น มันเสียงของผู้หญิงชัดๆ ! เมื่อคิดได้ดังนั้น ตาก็เบิกโพลงขนหัวลุกซู่ไม่แพ้ขนที่แขนและขาเลย เธอเริ่มใจสั่นๆและมีความรู้สึกว่าตัวเบาหวิวยังไงชอบกล
 “ เหว๋อ ! นี่อย่าบอกนะว่าน้องออมสิน ดะ ดะ โดน ผะ ผะ ผีหลอกเอาง๊าาา “ 
ก่อนที่เธอจะคิดอะไรไปใหญ่โต เสียงนั้นก็รีบพูดกับเธอขึ้นทันทีว่า 
 “  ไม่ต้องกลัวจ้ะแม่หนูน้อย ฉันเอง. . . ดวงดาวที่เธอกำลังบ่นถึงเมื่อสักครู่นี้ยังไงล่ะ  “ 
วินาทีนั้นน้องออมสินแทบไม่ได้ฟังคำอธิบายของเสียงนั้นเลยแม้แต่น้อย


แต่แล้ว . . .


“ ว่ายังไงนะคะ เมื่อกี้นี้คุณบอกว่า เอ่อ  คุณคือดวงดาวที่น้องออมสินพูดถึงไปอย่างนั้นเหรอค๊า ? “  แต่สายตาของน้องออมสินก็ยังขวักไขว่หาที่มาของเสียงลึกลับนั้นอยู่ดี
” ใช่แล้วจ้ะ ว่ายังไงล่ะ เธอยังมองไม่เห็นฉันอยู่ใช่ไหม งั้นเธอลองนอนลงกับพื้นแล้วหันหน้าขึ้นมาบนท้องฟ้านี่อีกครั้งสิหากเธอยังมองไม่เห็นฉันอยู่อีกให้เธอลองหลับตาและระลึกถึงฉันให้ดีๆสิ อ้ะ . .ไหนลองทำสิ” 

น้องออมสินได้ยินดังนั้นเธอก็ไม่รีรอที่จะรีบทำตามคำแนะนำของดาวเหนือบอกโดยไม่อิดออดแต่อย่างใด ในใจก็นึกกลัวระคนตื่นเต้นปะปนอยู่ในหัวเต็มไปหมด แต่คิดอีกทีก็จะกลัวให้ได้อะไรในเมื่อนี่คือเสียงแห่งดวงดาวที่เธอคอยจ้องมองเขาอยู่ทุกคืนไม่พ้นแม้กระทั่งตอนกลางวันก็ยังติดคิดนึกถึงอยู่ร่ำไปว่าอยากให้มีดวงดาวบนท้องฟ้าในตอนกลางวันบ้างจังเลยและแล้วน้องออมสินตอนนี้ก็อยู่ในท่านอนราบกับพื้นตรงระเบียงบ้านที่เปิิดโล่ง  ด้านหลังของเธอเป็นประตูไม้ที่เชื่อมต่อกับตัวบ้านด้านในเปิดไฟไว้สว่างจ้าแต่ต่างกันกับพื้นที่ตรงที่เธอนอนอยู่นี้กลับไม่ได้เปิดไฟไว้สักดวงหากแต่มีแสงสว่างรำไรจากดวงดาวบนท้องฟ้าดวงอื่นที่ยังคงทำหน้าที่ให้แสงสว่างกับน้องออมสินมากพอได้มองเห็นสิ่งต่างๆรอบตัวโดยไม่ลำบากนัก
” คุณดวงดาวเจ้าขาา แล้วน้องออมสินลืมตาได้หรือยังเจ้าค่ะ ” เสียงเด็กหญิงเอ่ยขึ้น  ” ได้สิ แล้วแต่เธอ ที่ฉันอยากให้เธอหลับตาก่อนที่จะมองขึ้นมาบนฟ้าเพื่อมองหาฉัน ฉันอยากให้ใจของเธอเชื่อมโยงมาที่ฉันก่อน ”

เด็กหญิงทำหน้างงๆนิดหนึ่งก่อนจะค่อยๆลืมตาขึ้นมา ใบหน้าและดวงตาของเด็กน้อยก็ยังคงจับจ้องขึ้นไปบนท้องฟ้าอยู่เช่นเดิม คราวนี้ น้องออมสินจึงเข้าใจว่า ระหว่างใจของเด็กหญิงอย่างตนกับดวงดาวนั้นสามารถเชื่อมโยงกันได้อย่างไร เพราะภาพที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้าของเด็กหญิงนั้นมีดวงดาวอยู่ดวงหนึ่งซึ่งส่องแสงอย่างริบหรี่ฉายแววความเศร้าอย่างสื่อให้รับรู้ได้ชัดเจนว่ากำลังเผชิญอยู่กับความเจ็บปวดและทรมานใจเป็นที่สุด

” โอ้ะ คุณดวงดาวเจ้าขาา น้องออมสินมองเห็นคุณดวงดาวแล้วเจ้าค่ะ นั่นมันเกิดอะไรขึ้นกับดาวที่เต็มไปด้วยแสงสว่างอย่างคุณดวงดาวหรือเจ้าค่ะ ” เสียงเด็กหญิงเอ่ยถามดวงดาวด้วยความเป็นห่วงดาวของตนขึ้นมาอย่างจับใจ

” ตอนนี้ฉันกำลังจะหมดแรงเต็มทีอยู่แล้วล่ะ เจ้าเด็กน้อยเอ๋ย ”   ดวงดาวกล่าว
 ” ทำไมกันหรือเจ้าค่ะ เกิดอะไรขึ้น ”  เด็กหญิงซักด้วยความสงสัย  ” ฉันกำลังเศร้า เพราะฉันทำหน้าที่ของฉันไม่ดีเอาซะเลย ฉันบกพร่องต่อหน้าที่แ่ห่งดวงดาว ”  ดาวเหนือกล่าวออกมาอย่างรู้สึกผิดต่อหน้าที่ของตนเองกับเด็กหญิงที่อยู่เบื้องล่างและคอยจับจ้องมองหล่อนอยู่อย่างไม่ละสายตา

” โอ้โห ! นี่ขนาดดวงดาวยังต้องมีหน้าที่ด้วยเหลอเนี่ยะ  ออมสินนึกว่ามีแค่เด็กอย่างออมสินซะอีก ที่มีหน้าที่ตั้งใจเรียนเพื่อให้ได้เกรดออกมาดีๆแล้วคุณพ่อกับคุณแม่ก็จะได้ภูมิใจ ออมสินว่าออมสินตั้งใจเรียนให้ได้เกรดดีๆนี่ก็หน้าที่ใหญ๊ใหญ่ของน้องออมสินแล้วนะค๊า ”  เด็กหญิงพูดพลางหัวเราะแห่ะๆ
” ออมสินไม่ยักจะคิดว่าดาวอย่างคุณดวงดาวเองก็มีหน้าที่ที่จะต้องรับผิดชอบด้วยนะค่ะเนี่ยะ ”

ในขณะเดียวกันแสงของดาวเหนือก็อ่อนแสงลงอีกระลอกเมื่อต้องกล่าวต่อว่า
 ” โธ่ เด็กโง่ ใครบอกกันล่ะว่าดวงดาวไม่มีหน้าที่ อย่างฉันก็มีหน้าที่หลักๆคือให้ความสว่างแก่สิ่งมีชีวิตบนโลกใบนี้ถึงแม้ว่าแสงสว่างอันนั้นจะไม่เท่ากับแสงสว่างของดวงจันทร์นักก็ตาม และที่สำคัญดวงดาวอย่างพวกฉันก็เป็นโรงบ่มฝันให้แก่คนที่มีจินตนาการและความฝันต่างๆช่วยให้เขาได้มีแรงบันดาลใจที่จะทำอะไรดีๆเพื่อตัวเองรวมไปถึงคนรอบข้างได้เป็นอย่างดีอีกด้วยนะ เพราะดวงดาวทุกดวงมีความสว่างสดใส งดงาม และมีพลังอยู่ในตัวเองอยู่แล้ว หน้าที่หลักอีกอย่างที่มีความสำคัญไม่แพ้กันก็คือ เหล่าดวงดาวทุกดวงต้องเป็นพี่เลี้ยงให้กับดาวดวงใหม่ๆที่จะเกิดขึ้นมาบนท้องฟ้าแห่งนี้ อีกทั้งสอนวิธีให้เขาได้รู้จักส่องแสงสว่างในตัวเองขึ้นมาให้ได้ ก่อนที่จะเปล่งประกายเจิดจรัสลงไปสู่สิ่งมีชีวิตบนโลก ทีนี้เธอพอจะเข้าใจขึ้นมาบ้างไหม เจ้าหนูน้อย  หื้อ ”
ดวงดาวกล่าวบอกอย่างเอ็นดูในกริยาของเด็กหญิงที่ตั้งใจฟังแบบไม่กระพริบสายตาเลยแม้แต่น้อย

ดวงดาวเงียบไปสักครู่ . . . .

พลันกล่าวต่อกับออมสินด้วยน้ำเสียงที่เศร้ากว่าเดิมอีกว่า
” เมื่อไม่นานมานี้มีดาวดวงน้อยๆอยู่ดวงหนึ่งที่สวรรค์ได้ส่งลงมาให้แจ้งเกิดบนท้องฟ้าแห่งนี้โดยมอบความรับผิดชอบให้ฉันเป็นพี่เลี้ยง ”  กล่าวจบดวงดาวก็ถึงกับเงียบไปพักใหญ่ ทันใดนั้น น้องออมสินก็ได้สัมผัสกับไอบางๆของฝนที่ปลิวมากับลมพอให้ได้รับรู้ถึงความเหน็บหนาวของร่างกายขึ้นมาบ้าง 

”  คุณดวงดาวคงกำลังร้องไห้อยู่สินะค่ะ ถึงน้องออมสินจะเป็นแค่เด็กหญิงอายุเพียง 9 ขวบ แต่ออมสินเองก็ูรู้สึกถึงความเจ็บปวดอันนั้นค่ะ เพราะออมสินใจสั่นเหลือเกิน เหมือนไกล้หมดแรงขึ้นทุกที  ” 

”  อุ้ยตายแล้ว นี่ฉันทำให้เธอต้องรู้สึกเจ็บปวดไปกับฉันด้วยเหรอเนี่ยะ  . . . ฉันต้องขอโทษเธอด้วยนะเจ้าเด็กน้อย  ”   ดาวเหนือรีบละสายตาอันเศร้าจากทางอื่นด้วยความรู้สึกผิดเล็กน้อยที่ทำให้เด็กหญิงอยู่ในอาการซึมและหันกลับมาทันที

”  เปล่าหรอกเจ้าค่ะ น้องออมสินไม่เป็นไรค่ะ  ว่าแต่  แล้วเกิดอะไรขึ้นหลังจากนั้นเหรอค๊า ”  น้องออมสินพลางเอ่ยถามต่อ   
“  หลังจากที่ฉันรู้ว่าดาวน้อยดวงนั้นจะมาอยู่บริเวณนี้และยังเป็นความรับผิดชอบของพี่เลี้ยงอย่างฉัน ฉันก็มีความยินดีปรีดาเป็นอย่างยิ่ง และคอยพูดจากับเขาอยู่ทุกๆคืน คืนแล้วคืนเล่า นานแค่ไหนแล้วก็ไม่รู้สิ ฉันเองก็รู้สึกแปลกใจอยู่เหมือนกันว่าทำไมดาวดวงนี้จึงไม่เหมือนกับเหล่าดวงดาวดวงอื่นๆที่อยู่เป็นบริวารของท้องฟ้าแห่งนี้และทำหน้าที่ส่องประกายอย่างเจิดจรัสตามวิถีแห่งดวงดาวเมื่อถึงเวลาอันควร ฉันเริ่มอ่อนแสงลงทุกขณะเมื่อเกิดความกังวลขึ้น จนกระทั่งค่ำคืนหนึ่ง ได้มีพายุซัดกระหน่ำถาโถมขึ้นมาท้องฟ้าก็ร้องโอดครวญคราง สายฟ้าแล่บแปล๊บปลีาบ ในคืนนั้นท้องฟ้าดูน่ากลัวเป็นที่สุด เหล่าดวงดาวทุกหมู่ทุกกลุ่มก็คอยแอบกันอย่างระวังเนื้อระวังตัวกันที่สุด บ้างก็ปลอดภัย บ้างก็ต้องพลัดพรากจากกันด้วยแรงของพายุนั่นเอง หน้าที่พี่เลี้ยงดาวน้อยอย่างฉันก็ต้องรักษาเขาไว้ให้ได้ดีที่สุดเท่าที่จะทำได้ แต่แล้ว . . . ฉันก็ไม่สามารถที่จะรั้งดาวดวงนี้ไว้กับฉันได้ เขาหลุดออกไปนอกจักรวาลไกลโพ้น ไกลเกินกว่าที่ฉันจะดึงกลับมารักษาไว้ได้ ในค่ำคืนที่โหดร้ายนั้นมีเพียงดาวดวงที่ฉันเป็นพี่เลี้ยงเท่านั้นที่พรัดพรากจากท้องฟ้าแห่งนี้ไป นั่นเพราะเส้นขีดของถนนแห่งดาวได้ขีดกั้นไว้แล้วตั้งแต่ครั้งแรกเพียงแต่ดาวเหนืออย่างฉันไม่สามารถรับรู้ได้เท่านั้น ฉันเมื่อได้รับคำสั่งจากฟ้ามาก็มัวแต่ดีใจโดยไม่ได้ไต่ถามต่อเลยว่าเขาอยู่ในเส้นถนนแห่งดวงดาวอยู่หรือไม่ “    เมื่อกล่าวเสร็จดาวเหนือก็น้ำตาซึมรินหลั่งลงมาเป็นสายฝนโปรยปราย พอจะทำให้น้องออมสินได้รู้สึกชื้นๆบนใบหน้า ดาวเหนือรำพันต่อไปอีกว่า  “ ดาวดวงน้อยจ๋า..ตอนนี้เจ้าไปส่องแสงอยู่ที่ใดกันน๊า ช่วยสาดแสงมาให้ดาวดวงนี้ได้พอรู้สึกอบอุ่นบ้างได้มั้ยจ้ะ?   เมื่อดวงดาวอย่างฉันต้องอ้างว้างและเดียวดายเป็นที่สุด หากมีไออุ่นจากแสงสว่างของดาวดวงน้อยอย่างเจ้า
ฉันคงจะมีความสุขเป็นที่สุด เจ้าดาวดวงน้อย เจ้ารู้อะไรหรือไม่ ว่าเจ้าคือสิ่งที่มีคุณค่าที่สุดกับดวงดาวอย่างฉัน
ถึงตอนนี้ . . . . เจ้าไม่เคยมาปรากฏปาฏิหารย์ใดๆให้เห็นเลยแต่เจ้าก็ยังสถิตอยู่ในห้วงความคำนึงของดวงดาวอย่างฉันอยู่เช่นเดิม ยังคิดถึง และเฝ้าคอยอย่างไร  ก็ยังอยู่อย่างนั้นเช่นเคย   หากเจ้ายังพอมีใจเชื่อมโยงระลึกถึงดวงดาวอย่างฉันบ้าง ช่วยมาแสดงปาฏิหารย์ส่องแสงให้ดาวอย่างฉันมีแรงพอให้หายใจอีกต่อไปสักหน่อย จะได้มั้ย  ขอแค่แสงสว่างลางๆจากเจ้าบ้างก็พอ . . .  แค่นั้นจริงๆ  จะไม่ต้องการอะไรอีกแล้ว เพราะการที่ไม่มีวันได้เจอเจ้าอีกนั้นเป็นวันที่โหดร้ายที่สุดแล้วในชีวิตดวงดาวอย่างฉัน      . . . คิดถึงดาวดวงน้อย   . . .    ที่ไม่เคยแม้แต่จะได้สัมผัสไออุ่นจากแสงสว่างเลยสักครั้ง  จำไว้ให้ดีนะ !     ว่าฉันคือดวงดาวของเจ้าไปตลอดกาล   “   กล่าวจบดาวเหนือถึงกับร้องไห้ออกมาอย่างไม่คิดสนใจเหล่าดวงดาวข้างๆเลยแม้แต่น้อย

ทิ้งเวลาให้ผ่านไปสักพักหนึ่ง . . . . .
 
“  คุณดวงดาวเสียใจมากเลยใช่ไหมค่ะ ที่ต้องสูญเสียดวงดาวไปอีกดวง เพราะนั่นก็แปลว่าท้องฟ้าจะมืดลงแทนที่จะสว่างขึ้น “    น้องออมสินกล่าว
“   ใช่แล้วล่ะจ้ะ  ฉันเสียใจมาก การที่ฉันเสียใจในครั้งนี้ก็คงเป็นการลงโทษจากสวรรค์แล้วล่ะมั้งจ้ะ  “   ดวงดาวกล่าวระคนยอมรับในสิ่งที่เกิดขึ้นกับหล่อน
“ อือมมม แล้วอย่างนี้ดวงดาวจะโคจรกลับเข้ามาหาคุณดวงดาวอีกครั้งได้ไหมเจ้าค่ะ  “      น้องออมสินเอ่ยถามอย่างไร้เดียงสา  “  ก็คงได้น่ะจ้ะ หากฉันสามารถทำให้แสงสว่างในตัวเองกลับคืนมาอีกครั้ง หลังจากที่ฉันเจิดจรัส ในคืนใดคืนหนึ่ง สวรรค์ท่านจะส่งดาวอีกดวงมาให้ฉันเป็นพี่เลี้ยงอย่างแน่นอน สวรรค์ท่านกล่าวกับฉันไว้แล้ว  และฉันก็เชื่อท่านจ้ะ  “  ดาวเหนือพูดจบน้องออมสินก็เสริมขึ้นทันควัน   “ โอ้โห สวรรค์ใจดีจังเล๊ยยยย  น้องออมสินรักท่านสวรรค์ค่าาา เอ จะว่าไปแล้วคุณดวงดาวก็จะได้พรไปในเร็วๆนี้  แล้วอย่างนี้ น้องออมสินอยากจะขอพรบ้างได้ไหมเจ้าค่ะ   “    เด็กหญิงตัวน้อยกล่าวอย่างอ้อนๆ
พลางทำให้ดาวเหนือเกิดอาการขำขึ้นมาอย่างกลั้นไม่อยู่เพราะในความน่ารักและไร้เดียงสาผนวกกับการมีจิตใจเลื่อมใสและเชื่อมโยงต่อดวงดาวของเด็กคนนี้นี่เองที่ทำให้ดวงดาวอย่างหล่อนเลือกที่จะนำความลับแห่งดวงดาวมาเล่าให้มนุษย์ฟังเพียงเพราะจะได้ฝากไว้เป็นอุธาหรณ์ให้ชวนนึกถึงเมื่อยามต้องกลายเป็นพี่เลี้ยงของดวงดาวสักดวงอีกครั้ง 

“  เอาล่ะจ้ะ วันนี้ก็ดึกแล้วได้เวลาเด็กน้อยอย่างเธอจะเข้าไปนอนได้แล้วนะ เดี๋ยวพรุ่งนี้จะต้องไปเรียนด้วยไม่ใช่หรือ?  อ่อ  พรที่น้องออมสินจะขอ ฉันรู้นะจ้ะว่าอะไร หากเธอจดจำเรื่องราวที่ฉันเล่าให้ฟังในคืนนี้ไว้เพียงภายในใจของเธอผู้เดียวและจะไม่เปิดเผยให้ใครได้รับรู้ เพราะนี่คือความลับแห่งดวงดาวอย่างฉัน เมื่อถึงเวลาที่ดี ฉันจะให้พรนั้นแด่เธอจ้ะ  “
“  เอ๋. . . คุณดวงดาวรู้ว่าน้องออมสินอยากได้อะไรอย่างนั้นหรอค่ะ “ 
 ดวงดาวพลางยิ้มกว้างและฉายแววประกายแสงในตัวเองขึ้นมาอีกครั้ง ทำให้น้องออมสินต้องเบิกตาลุกกว้างเพราะเธอมองเห็นดวงดาวของเธออย่างเห็นได้ชัดแล้ว
 
“  โ้อ้ะ โอ  คุณดวงดาวมีแสงแล้วเจ้าค่ะ โอ . . .น้องออมสินดีใจที่สุดเล้ยยยย เย๊ ! “   
ตอนนั้นออมสินดีใจมากจนเผลอร้องตะโกนขึ้นมาอย่างสุดเสียง จนต้องทำให้คุณแม่ตะโกนร้องเสียงดังขึ้นมาจากทางชั้นล่างของบ้านไม้ว่า
 “  ออมสินลูก เสียงเบาๆหน่อยสิค่ะ คุณพ่อกำลังทำงานอยู่นะจ้ะ ต้องใช้สมาธิ ขืนเสียงดังอย่างนั้นเดี๋ยวคุณพ่อก็ตกใจเข้ากันพอดี คุณพ่อเวลาทำงานชอบให้ใครเสียงดังใส่ได้ที่ไหนกันล่ะ วันนั้นก็ทำให้คุณพ่อตกใจไปทีละเรื่องชี้ดินสอแหลมๆใส่หน้าคุณพ่อ แล้ววันนี้ยังจะมาทำเสียงดังให้ตกใจอีกเหรอเนี่ยะเจ้าลูกคนนี้นี่ “  คุณแม่พูดพลางหันไปมองหากระปุกผู้เป็นพี่ชายว่า  “  กระปุกคับ ขึ้นไปดูน้องหน่อยสิลูก ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นทำไมถึงได้ร้องเสียงหลงออกมาซะขนาดนั้น “  กระปุกกำลังตั้งใจดูหนังการ์ตูนที่ชื่นชอบสุดๆเรื่อง สไปร์เดอร์แมนอยู่ พลางทำท่าอิดออด “  คุณแม่คร๊าบ กระปุกกำลังดูหนังเพลินๆเลยเดี๋ยวขาดตอนน๊า ขออีกนิดนะคร๊าบบบบ “  พูดจบก็พลางหอมแก้มคุณแม่ทั้งซ้ายขวาอย่างไม่รอฟังคำบ่นใดๆจากผู้เป็นแม่  “  ไม่ต้องเลยยย ไม่ต้องจ้ะ น้องอยู่บนบ้านคนเดียวหากเกิดอะไรขึ้นมาใครช่วยน้องได้มั่งเราเป็นพี่ชายนะลูก “

พูดยังไม่ทันจะจบประโยคดี คุณพ่อก็พูดทับมาว่า “  เออน่าแม่ ปล่อยออมสินมันเถ่อะ แม่ก็รู้ว่าลูกเราชอบขึ้นไปนอนดูดาวอยู่บนระเบียงบ้านอยู่แล้วทุกคืนๆ แล้วจะไปแปลกใจอะไรล่ะ ไม่มีอะไรหรอกจ้ะแม่จ๋า ม้ะ พ่อขอหอมแก้มบ้าง  อ้ะ ไหนเมื่อกี้นี้กระปุกหอมข้างไหนไปแล้วลูกเดี๊ยวคุณพ่อจะได้หอมอีกข้าง “  ผู้เป็นพ่อพลางคุยแหย่เล่นกับลูกชาย 
“  อ้ะๆ คุณพ่อ กระปุกหอมไปหมดแล้ววว ทั้งสองข้างน่ะแหล่ะ นี่ไงๆ รอยยังอยู่เล้ยยย ฮะ ฮ่ะ ฮ่า “  ลูกชายพลันชี้แจงหัวเราะชอบใจพลางเอามือน้อยๆทั้งสองข้างมาประกบที่พวงแก้มของแม่ตน   “  อ้ะ  งั้นไม่เป็นไร คุณพ่อหอมที่หน้าผากของคุณแม่ก็ได้ นี่ไงๆ ฮะ ฮ่ะ ฮ่า “  ฝ่ายพ่อก็หัวเราะใส่ลูกบ้าง

“  โหยยยย คุณพ่อขี้โกงง่าาา  นี่คุณแม่ของกระปุกนะ “  ฝ่ายลูกชายไม่น้อยหน้ารีบแสดงความเป็นเจ้าของคุณแม่ยังสาว  “  อ้าว ๆ ไอ้ลูกคนนี้นี่  นี่มันก็ภรรเมียพ่อนะเฟ้ย เฮ้ย เดี๋ยวมันจะโดน  มานี่เลยนะ ไอ้เสือ มาให้พ่อเสือจับซะดีๆ “   พ่อลูกเล่นกันอย่างสนุกสนาน แม่ก็สวนขึ้นมาบ้าง
 “  อ้ะๆ พอได้แล้วทั้งพ่อทั้งลูกเลย กระปุกเอ้ย ไปเตรียมตัวอาบน้ำอาบท่าได้แล้วไปลูกป่ะ คุณแม่ทำพะโล้ใข่นกกระทาของโปรดลูกทั้งสองไว้แล้ว เดี๋ยวเราทานข้าวพร้อมกันเลย ไปลูกป่ะ “  พูดพลางหันไปหาลูกชาย  “  ครับผม “  กระปุกลุกตามคำแม่บอกอย่างเด็กว่านอนสอนง่าย 
“   อ้ะ แล้วยังไงล่ะค่ะคุณลูกสาว เมื่อไหร่จะลงมาซักทีล่ะค่ะคุณลูกออมสิน คุณแม่คิดถึงจนทนไม่ไหวแล้วนะค่ะ หายไปหลายชั่วโมงเหลือเกิน “   หล่อนตะโกนขึ้นเพื่อถามลูกน้อย   
“  ค่าๆ น้องออมสินจะลงไปเดี๋ยวนี้ละค่ะคุณแม่คนสวยยย  อิอิ  “  น้องออมสินรีบตบปากรับคำทันที  แล้วก็หันมาเงยหน้ามองขึ้นไปบนท้องฟ้าอีกรอบ 
“  คุณดวงดาวรู้ว่าน้องออมสินอยากขออะไรหรือเจ้าค่ะ ? “
“  นี่ๆ เจ้าเด็กน้อยผู้ไร้เดียงสา เธอลืมไปแล้วหรือว่า ฉันน่ะคือดวงดาวบนท้องฟ้านะจ้ะ มีหรือจะไม่รู้ความคิดของผู้คนบนโลกโดยเฉพาะเด็กน่ารักๆอย่างเจ้า ฉันจะไม่พลาดการอ่านใจของเธอไปเด็ดขาด “ 
“  แ่ห่ะๆ  น้องออมสินขอโทษเจ้าค่ะ คือน้องออมสินแค่อยากรู้เท่านั้นเอง “  เด็กหญิงกล่าวขอโทษพลางทำท่าขวยเขิน 
“  เอ่อ  . . น้องออมสินอยากให้คุณเม่มีน้องให้น้องออมสินค่ะ  ถ้ามีน้องจะให้ชื่อ ตังค์ทอน เราสามคนพี่น้องจะได้มีอะไรคล้ายๆกัน ไปไหนใครๆก็รู้ว่าเป็นพี่น้องไงค้ะ  คุณดวงดาวจะให้พรน้องออมสินใช่ไหมเจ้าค่ะ ? “ 

“  ฮ่า ฮ่า ฮ่า “  ดาวเหนือเผลอหลุดหัวเราะออกมาดังๆ ก่อนจะตอบว่า  “  ได้สิจ้ะออมสิน เจ้าอยากได้น้องฉันก็จะมอบพรนั้นให้แก่เจ้า  แต่อย่าลืมกฏแห่งดวงดาวที่ฉันเล่าให้ฟังด้วยนะว่าห้ามเอาความลับของดวงดาวไปแพร่งพราย มิฉะนั้น เจ้าเองก็จะไม่ได้รับพรใดๆจากฉันและที่สำคัญ เจ้าจะไม่มีวันได้เจอกับเราอีกไปตลอดกาล “

“ ได้ค่ะ น้องออมสินรับปากเจ้าค่ะ “ พูดจบก็สิ้นเสียงใดๆจากดวงดาวดวงนั้น  เด็กหญิงออมสินที่นอนอยู่ข้างระเบียงแห่งนี้ก็ผลักตัวเองให้ลุกขึ้นอยู่ในท่านั่งและเตรียมดีดร่างกายตัวเองให้ลุกขึ้นมาเพื่อเดินลงไปหาครอบครัวที่แสนอบอุ่นที่สุดแล้วในเวลานี้ เมื่อหวนคิดถึงเรื่องราวของคุณดวงดาวแล้ว มันทำให้เธอรู้สึกรักและหวงแหนครอบครัวที่มีค่าของเธอนี้เป็นที่สุด เด็กหญิงในวัยเพียง 9 ขวบ คนนี้จึงได้แต่ยืนยิ้มให้กับผู้เป็นแม่อย่างซึ้งใจในตัวมารดาเหลือเกินที่มีความเมตตาทำให้เด็กที่มาจากดาวดวงไหนก็ไม่รู้อย่างเธอได้เกิดมาจุติในร่างกายที่แสนจะอบอุ่นร่างนี้  คุณแม่เห็นแววตาของลูกน้อยแล้วก็อดที่จะดึงร่างน้อยๆนั้นมาโอบอุ้มไว้ไม่ได้ เธอบรรจงหอมไปที่พวงแก้มยุ้ยของเด็กหญิงผู้เป็นลูกพลางถามด้วยน้ำเสียงโอบอ้อมอารีอยู่ไม่วายว่า “ มีอะไรค่ะคุณลูกสาวผู้น่ารัก “
“ อือมม คุณแม่ขาา น้องออมสินอยากมีน้องค่ะ  ถ้ามีแล้วให้ชื่อ น้องตังค์ทอนนะค่ะ “ พูดจบก็พลางเอามือน้อยๆอันนุ่มนิ่มมากุมที่ท้องของแม่ตนพร้อมๆกับยิ้มอย่างละเมียดละไมและมีความสุขเป็นที่สุด
“ ได้สิจ้ะคนเก่งของแม่ เอ  ว่าแต่ว่า  คุณพ่อเค้าจะยอมกับเราสองคนไม๊น๊อ “ ฝ่ายผู้เป็นพ่อรีบหันมาตอบปากรับคำทันที  “ อ่ะฮ๊า ใครล่ะจะพลาดโอกาสทอง พ่อล่ะถนัดน่าดูเลยละ “   พลันหันไปถามผู้เป็นลูกชายเพื่อให้ส่งเสริมฝ่ายชายด้วยกันว่า  “ ห๊า  จริงไม๊ไอ้เสือ  ฮ่ะ ฮ่า ฮ่า  “  ฝ่ายลูกชายก็ไม่รอช้ารีบอวยเสริมผู้เป็นพ่อทันที 
“ ก็จริงน่ะสิคร๊าบบ คุณพ่อออออ “  คราวนี้ทั้งสี่คน พ่อ แม่ และลูกๆ ก็พร้อมใจกันหัวเราะเสียงดังอย่างชอบใจ
และแล้ว . . .กับข้าวมื้อนี้ก็เป็นมื้อที่ช่างสุดแสนจะวิเศษและรสชาดอร๊อย อร่อยเกินจะหาคำใดมาบรรยายได้จริงๆ


. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .  . . . . .


ณ  บ้านไม้สองชั้น ที่ท้ายทุ่งแห่งนี้ . . . .

ถึงแม้ว่าจะเป็นเพียงบ้านหลังน้อยในชนบทเขตนอกเมืองก็ตาม แต่ทว่าความอบอุ่นในครอบครัวเล็กๆของครอบครัวนี้มีแต่เพียงเสียงที่ไพเราะเสนาะหูของคนในบ้านที่ยินดีมอบให้แก่กัน และพลังความรักที่คอยเติมให้กันและกันระหว่างคนในครอบครัวนี่เองที่ทำให้ ครอบครัวๆนี้มีแต่เสียงหัวเราะฟังดูน่าชื่นใจและน่าภาคภูมิที่สุดแล้วล่ะ   

ขอบคุณนะค๊ะ คุณดวงดาว . . . น้องออมสินสัญญาค่ะว่าจะเก็บเรื่องนี้ให้เป็นความลับแห่งดวงดาวไปตลอดกาล


ท้ายบท  

หลังจากที่ได้พิจารณาดูบทจากเรื่องสั้นนี้แล้วนั้น ก็เลยนึกสนุกอยากแต่งกลอนขึ้นมาไว้เพื่อให้เป็นอนุสรณ์ให้แด่ดาวดวงน้อยๆที่พรัดพรากจากดวงดาวพี่เลี้ยงทุกๆดวงพอให้มีความซาบซึ้งเพิ่มเติมจากผู้อ่านยังไงล่ะค่ะ ^_^

                     ร่างกายดับ          สิ้น. . .สูญ          มลายไป                                                         
                     โอ้ดวงใจ            ลูก. . .ยา           คงยึดมั่น                                                             
                     เจอเรื่องร้าย         ใด. . .ใด           ไม่คิดหวั่น                                                         
                     ทรวงสวรรค์        ได้โปรดเถิด        จงเห็นใจ                                                 

                  . . . . . . .  . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

                     โอ้ลูกเอ๋ย          หาก. . .สดับ         รับฟังอยู่
                     ขอให้รู้             เจ้าจะอยู่              คู่กายแม่
                     เจ้าจะเป็น         บุตร. . .ธิดา          กายาแท้
                     ดวงใจแม่          ข้างในนี้             ไปตลอดกาล . . . .

หากคุณเป็นอีกคนหนึ่งที่ชื่นชอบหรือหลงไหลในดวงดาวอย่างผักหวาน คุณจะอ่านเรื่องสั้นนี้ได้อย่างมีจินตนาการค่ะ



                                                                                                           ~  ต้นหญ้า  ~
                                                                                                       29 พฤษภาคม 2554
~ รักเธอ ตลอดกาล ~

ออฟไลน์ ผักหวาน

  • ~ ห้องแห่งความลับของดาวดวงหนึ่ง ~
  • Moderator
  • **
  • Thank You
  • -Given: 200
  • -Receive: 91
  • กระทู้: 512
  • เพศ: หญิง
  • เราเป็นเพียงต้นหญ้า มิอาจให้ร่มเงาเท่าไม้ใหญ่
ความจริงผักหวานอยากแนบเป็นไฟล์ pdf ให้อ่านกันมากกว่าค่ะ เพราะว่าจะอ่านง่ายกว่ากันเย่อะเลยแหล่ะ  แต่ว่า  แห่ะๆ  ผักหวานแนบไม่เปงง่ะ 
ทนอ่านอย่างงี้ไปก็ละกานนะค๊า   ขอโทษด้วยจ้ะ ถ้าอ่านลำบาก 

อ่อ  หากใครที่แว่ะมาอ่าน รบกวนช่วยคอมเม้นท์ให้ด้วยนะค่ะว่าเรื่องสั้นเรื่องนี้ ต้องแก้ไขตรงไหนอีกบ้าง หรือ คำไม่สละสลวยตรงไหน แจ้งได้ค่ะ ผักหวานจะได้เก็บเอาไว้เผื่อใช้ในงานเขียนเรื่องถัดไปน่ะค่ะ   

ขอบคุณมา  ณ  ที่นี้ด้วยคร้า  ^_^
~ รักเธอ ตลอดกาล ~

ออฟไลน์ Sailom

  • สหายเก่า
  • ****
  • Thank You
  • -Given: 0
  • -Receive: 163
  • กระทู้: 342
  • เพศ: ชาย
 :300: เก่งจังเลย เพื่อนๆ มาให้กำลังใจสาวน้อยหน่อยเร๊ว ขอบคุณนะค๊าที่แต่งเรื่องมาให้อ่านกัน น่ารักมากเลย

ออฟไลน์ บางนรา

  • ไร้เทียมทาน
  • **
  • Thank You
  • -Given: 0
  • -Receive: 1
  • กระทู้: 65
  • กำลังรอ....
ให้แต้มแระกัน

ยอมรับว่ายังอ่านไม่จบเลยค่ะ

สัญญาว่าจะเข้ามาอ่านอีกที

แต่ขอตัวช่วยก่อนนะ

ออฟไลน์ ผักหวาน

  • ~ ห้องแห่งความลับของดาวดวงหนึ่ง ~
  • Moderator
  • **
  • Thank You
  • -Given: 200
  • -Receive: 91
  • กระทู้: 512
  • เพศ: หญิง
  • เราเป็นเพียงต้นหญ้า มิอาจให้ร่มเงาเท่าไม้ใหญ่
ขอบคุณ ทุกคนนะคะ ที่เข้ามาเยี่ยมห้องเรื่องสั้นที่ผักหวานขอเปิดซิงก่อน คุงครู รพี  อิอิ  พอดีร้อนวิชานิดโหน่ยคร้ะ  แห่ะๆ

ขอบคุงสำหรับกำลังใจ เพื่อเก็บไว้เปงกำลังใจในเรื่องสั้นต่อไปคร้ะ
~ รักเธอ ตลอดกาล ~

ออฟไลน์ ผักหวาน

  • ~ ห้องแห่งความลับของดาวดวงหนึ่ง ~
  • Moderator
  • **
  • Thank You
  • -Given: 200
  • -Receive: 91
  • กระทู้: 512
  • เพศ: หญิง
  • เราเป็นเพียงต้นหญ้า มิอาจให้ร่มเงาเท่าไม้ใหญ่
 :d2:  เอ  ไอ้คำถามที่ว่านี่มานไรกันน๊า   น้องผักหวานจำม้ะได้แย้วง่ะ   รู้แต่ว่า ถ้าคนนั้นเขาอยากขอคืนดี หรือ ง้อ ผักหวานอีกนิดนุง

น้องผักหวานก็ว่าจะ คืนดีด้วย  เพราะว่า หาย งอลลลลล แร่ะ  จาให้ความรักคืนกับเขา ถ้าเขายังคงมีผักหวานอยู่เหมือนเดิมเหมือนที่ผักหวานเองก็มีเค้าเหมือนกันน่ะค๊า

คุงลุงสิทธิ์จ๋า   ผักหวานอายจัง      :44:   คุงลุงว่ามันน่าอายหึป่าวเนี่ยะ  เขิลลล จนใจเต้น ตุบตั๊บเรยยแร่ะ   :mu:


อ่อ  ลืมขอบคุณที่กดคะแนนให้คร้า  ผักหวานอยากกดคืนให้บ้าง แต่ไม่รุทำไง แห่ะๆ
~ รักเธอ ตลอดกาล ~

ออฟไลน์ เฒ่าแก่

  • เหยียบหิมะไร้รอย
  • ***
  • Thank You
  • -Given: 0
  • -Receive: 3
  • กระทู้: 230
  • เพศ: ชาย
 :424:
 
ให้แต้ม
 
ให้กำลังใจครับ


<a href="http://imgboot.com/images/DJRANGUBON/medsaidjrangv2.swf" target="_blank" class="new_win">http://imgboot.com/images/DJRANGUBON/medsaidjrangv2.swf</a>

ออฟไลน์ ผักหวาน

  • ~ ห้องแห่งความลับของดาวดวงหนึ่ง ~
  • Moderator
  • **
  • Thank You
  • -Given: 200
  • -Receive: 91
  • กระทู้: 512
  • เพศ: หญิง
  • เราเป็นเพียงต้นหญ้า มิอาจให้ร่มเงาเท่าไม้ใหญ่
ขอบคุณค่ะ คุณเฒ่าแก่ ไว้เด๋วผักหวานจาหัดกดคะแนนคืนให้นะคร้ะ 

เอ่อ ผักหวานเหงลายเซ็นต์นี้ทีไร ใจมันหวิวๆยังไงชอบกล  ไปหาที่ไหนมาน๊อ ถึงรสชึงชาดมั่กมากส์  อิอิ  คริคริ
~ รักเธอ ตลอดกาล ~

ตั๊ก

  • บุคคลทั่วไป
ว่าถึงเรื่องลายเซ็นต์ ก็สวยจริง ๆ อ่ะนะ 555++++ สนบ้างป่าวอ่ะคะ คุณผักหวาน ถ้าสนกระซิบกันได้เน้อ....

ตั๊ก

  • บุคคลทั่วไป
เรื่องราวดี ๆ เหมาะสำหรับเผยแพร่ค่ะ

ออฟไลน์ ผักหวาน

  • ~ ห้องแห่งความลับของดาวดวงหนึ่ง ~
  • Moderator
  • **
  • Thank You
  • -Given: 200
  • -Receive: 91
  • กระทู้: 512
  • เพศ: หญิง
  • เราเป็นเพียงต้นหญ้า มิอาจให้ร่มเงาเท่าไม้ใหญ่
 :suu5: แวะมาเยี่ยมกระทู้เก่าๆ  :ling:
~ รักเธอ ตลอดกาล ~