ผู้เขียน หัวข้อ: ". . .รอ . . ." ตอนแรก ดอกหญ้า เหงาๆ เศร้าๆ ๐ ๐  (อ่าน 1197 ครั้ง)

0 สมาชิก และ 1 บุคคลทั่วไป กำลังดูหัวข้อนี้

ออฟไลน์ ผักหวาน

  • ~ ห้องแห่งความลับของดาวดวงหนึ่ง ~
  • Moderator
  • **
  • Thank You
  • -Given: 200
  • -Receive: 91
  • กระทู้: 512
  • เพศ: หญิง
  • เราเป็นเพียงต้นหญ้า มิอาจให้ร่มเงาเท่าไม้ใหญ่
". . .รอ . . ." ตอนแรก ดอกหญ้า เหงาๆ เศร้าๆ ๐ ๐
« เมื่อ: มิถุนายน 14, 2011, 08:13:44 AM »

เงาต้นไม้ทอดยาวไปทางซ้าย
ที่เดิม  เวลาเดิม  แล้วเธอก็มาคนเดียวเหมือนเดิม
เธอนั่ง  เธอเหม่อมอง  เธอร้องไห้ แล้วเธอก็หยุดร้องไห้  !!

ผมยาวเคลียไหล่  ตาดวงกลมหม่นเศร้า แม้มีแววสดใสมาก่อน ผิวแก้มบางเนียนน่าสัมผัส ปากบางสีชมพูเม้มสนิท เนิ่นนานนน

" รอพี่นานมั้ย ? "  

เธอเงยหน้าขึ้นมองผู้มาถึงอย่างดีใจ   " นานแค่ไหนหนูก็รอพี่ได้ค่ะ "    สายตาเธอสื่อตรงตามคำนั้น

" พี่ขอโทษที่มาช้า  กว่าจะเลิกประชุมก็ห้าโมงกว่า ไหนจะต้องแว่ะซื้อขนมร้านโปรดมาฝากเราอีก  เอ้านี่ ! "  เขายื่นถุงขนมให้

เขาดีอย่างนี้เสมอ ดีจนคิดว่าคงไม่มีวันไหนที่เราจะจากกันได้ " ขอบคุณค่ะ ก็ยังไม่ได้ว่าอะไรสักหน่อย " เธอยิ้มอย่างมีความหมาย
"น่ารักจริงๆเลยแฟนพี่" เขาว่าพลางขยี้ผมเธอเบาๆ  " พี่จะไม่ให้เรารอนานๆ อีกแล้วล่ะ"
เธอถือเอาคำนั้นเป็นสัญญา . . . .

ใบไม้ใบหนึ่งปลิดขั้ว  ทิ้งตัวลงร่วงหล่นบนธารน้ำเล็กๆด้านหน้า ปลุกเธอจากภวังค์

แววตาสดใส  สลดลงอีกครั้ง

เธอกอดภาพนิ่งไว้ในอก แน่นแนบ  ราวกับไม่อยากให้คนในภาพไปไหนได้  ! ! ? ? ! !

" นานแค่ไหนฉันก็รอได้ค่ะ "   เธอบ่นพึมพำออกมาอย่างแผ่วเบา 


               "           .           .          . ปลิด ปลิว  ร่วง หล่น บน  น้ำ ไหล  ไป  ไร้  รอย .           .          .          "
ที่เดิม แต่เวลาไม่เหมือนเดิม เธอยังนั่งอยู่คนเดียวเหมือนเดิม เธอยังนั่ง เธอยังเหม่อมอง  แล้วเธอก็ร้องไห้อีกครั้ง
 
" อย่าไปเลยนะ "
หญิงสาวกอดขา  ร่ำไห้เมื่อรู้ตัวว่ากำลังจะสูญเสียสิ่งที่รัก

" ปล่อยพี่ไปเถ่อะ ยังไงพี่ก็ต้องไป เขารอพี่อยู่ และเขาก็ไม่ได้ผิดอะไร พี่ผิดเอง ถ้าจะโทษให้โทษพี่  เขาไม่เกี่ยว!"
สะบัดขาด้วยทีท่าไม่แยแสต่อน้ำตาที่นองอยู่เต็มหน้าหญิงสาวผู้ที่เขาเคยเรียกว่าคนรัก

" อย่าไป ! อย่าไป ! " เธอแผดเสียงร้องระคนหลั่งน้ำตา ด้วยคำเดิมๆซ้ำๆอยู่อย่างนั้นเมื่อเขาก้าวขาจากไป

น้ำตายังนองหน้า และ เธอยังทรุดอยู่ตรงนั้น  "อย่าไป . ." เสียงเริ่มแผ่วเบาจากริมฝีปากบางคู่นั้น
ใบไม้ใบนั้น ไหลตามน้ำไป เรื่อยๆ เอื่อยๆ อย่างไม่รู้ปลายทาง  " ฉันยังรอพี่อยู่นะคะ " แผ่วเบาอีกครั้ง


        "           .           .          .   ปล่อย ใจ ลอย  ล่อง  ไป  ไร้  เสียง  ขาน    .           .          .          "
จากวันนั้น เธอกลายเป็นคนเงียบ เก็บตัว แต่ปล่อยใจลอย  ทุกคืนเสียงสะอื้นยังไม่จางหาย  ความเหงาเข้ายึดครองหัวใจเรื้อรัง ไม่มีผู้ใดรักษาได้ นอกจากคนๆเดียวที่เดินจากไปเสียแล้ว เธอไม่เปิดรับผู้ใด หรือความสดใสใดๆ เข้าสู่ตัว เธอยังทำใจไม่ได้ เพราะมันกะทันหันเกินไป ไม่มีทีท่าว่าเขาจะซ่อนใครไว้อีกคน เจ็บกว่านั้น คือ เขาเลือกอีกคน ไม่ใช่เธอ   

" ฉันรู้เดี๊ยวพี่ก็มา " 

ตาเธอยังเหม่อมองไกลตามใบไม้ใบเดิม
   

        "           .           .          . ใจ ไหล ไป ดั่ง  ใบ  ไม้ ไกล  และ   นาน น น น น  .           .          .          "

จากเศร้ากลายเป็นซึม ทุกคืนที่เคยมีแต่ความสุข กลับกลายเป็นความเศร้า ทางทอดไกลที่เคยเดินเคียงคู่ ทำใจได้ยากนักที่ต้องเดินคนเดียว จากเงียบไปสู่เหงา เดินไป เหงาไป แล้วความเหงาก็กำลังเข้าทำร้าย เธอ อย่างไม่รู้ตัว . . . .


   
        "           .           .          . คืน  ผ่าน  วัน  ฉัน  ผ่าน  มา  หา  สิ่ง  ใด    .           .          .          "

ไกลออกไป  มีใครบางคนกำลังเฝ้ามองเธออยู่      " นั่งอยู่ตรงนั้นนานแล้วเหรอ ? "   ชายวัยกลางคนในชุดคลุมยาวสีขาว  เอ่ยถาม

" ค่ะ มาตั้งแต่เช้า  และก็เป็นอย่างนี้ทุกวัน ตั้งแต่มาอยู่ที่นี่ "  หญิงสาวชุดขาว หน้าตาใจดี ตอบด้วยสีหน้าเห็นใจผู้ที่เธอเฝ้ามองอยู่

" แล้ววันนี้เขามีพฤติกรรมอย่างไรบ้าง " 
"นั่งเหม่อลอย นานๆ จะมีหัวเราะแล้วก็ยิ้ม บางทีก็ลุกขึ้นมาทำท่าเหมือนยื้อใครไว้แล้วก็ร้องไห้เสียงดัง ปากบ่นพึมพำอะไรบางอย่าง สักพักก็กลับไปนั่งริมน้ำเหมือนเดิม สลับไปมาอยู่อย่างนี้แหล่ะค่ะ"
" โรคเหงาเรื้อรัง ! "  ชายคนนั้นบอกด้วยสีหน้าครุ่นคิด  " เริ่มจากเหงา กลายเป็นเศร้า และ ย้ำคิดย้ำทำ ! "
" ยังไงผมฝากคุณพยาบาลช่วยดูด้วยแล้วกัน "
" ค่ะคุณหมอ "  .  .  .  .  .


                                                                 .


                                                                 .


                                                                 .


                                                                 .


เงาไม้ใหญ่ทอดไกลไปทางขวา  เธอนั่งอยู่ที่เดิม  นั่งคนเดียวเหมือนเดิม  .  .  .  .ไม่มีใครมา  ไม่มีสัญญาจากผู้ใด
ภาพถ่ายที่ยับเพราะแรงกอด  ถูกคลี่ออก   . . เธอยิ้ม  เธอร้องไห้ แล้วเธอก็ยิ้มอีกครั้ง          "  นานแค่ไหนฉันก็จะรอค่ะ  "



     .      .    .   ปลิด ปลิว ร่วง   หล่น บน น้ำ   ไหล ไป ไร้ รอย        .     .      .
     .     .     .   ปล่อย ใจ ลอย   ล่อง ไป      ไร้ เสียง ขาน             .     .      .   
     .      .    .   ใจ ไหล ไป      ดั่ง ใบ ไม้    ไกล  และ  นาน น น น น     .     .      .
     .      .    .   คืน ผ่าน วัน  ฉัน ผ่าน มา    หา สิ่ง ใด                   .     .      .
   





                    >  >  @@  ดอกหญ้า เหงา  @@  <  <
~ รักเธอ ตลอดกาล ~

ตั๊ก

  • บุคคลทั่วไป
Re: ". . .รอ . . ." ตอนแรก ดอกหญ้า เหงาๆ เศร้าๆ ๐ ๐
« ตอบกลับ #1 เมื่อ: กรกฎาคม 28, 2011, 05:42:38 PM »
อ่านแล้วชวนติดตามค่ะ ขอบคุณมากกกกกกกก

ออฟไลน์ ผักหวาน

  • ~ ห้องแห่งความลับของดาวดวงหนึ่ง ~
  • Moderator
  • **
  • Thank You
  • -Given: 200
  • -Receive: 91
  • กระทู้: 512
  • เพศ: หญิง
  • เราเป็นเพียงต้นหญ้า มิอาจให้ร่มเงาเท่าไม้ใหญ่
Re: ". . .รอ . . ." ตอนแรก ดอกหญ้า เหงาๆ เศร้าๆ ๐ ๐
« ตอบกลับ #2 เมื่อ: กรกฎาคม 28, 2011, 08:01:43 PM »
Monk say " Everything OK"  !!!  therefore , I'll be not sad more na ja ei ei ei ^^ ( I beleived in Monk kha ^^)

ขอบคุณเช่นกันจ้ะคุนเพิ่ลคนสวย (ให้สวยได้จิงนะเข้าใจป่าว..จะได้กู้หน้าได้มั่งเพราะอิฉันไม่ค่อยสวยเท่าไรอ่ะ 55+)
~ รักเธอ ตลอดกาล ~

ตั๊ก

  • บุคคลทั่วไป
Re: ". . .รอ . . ." ตอนแรก ดอกหญ้า เหงาๆ เศร้าๆ ๐ ๐
« ตอบกลับ #3 เมื่อ: สิงหาคม 03, 2011, 05:06:56 PM »
โอ๊ะ โอ... ตอบกันแบบนี้ สงสัยจะต้องไปศัล....แล้วอ่ะ จะได้ช่วยกันกู้ หรือ จะพากันล่มหว่า...555+++++ คิดถึง ๆ เพิ่ลลลลล เหมือนกัลลลลป์

ออฟไลน์ ผักหวาน

  • ~ ห้องแห่งความลับของดาวดวงหนึ่ง ~
  • Moderator
  • **
  • Thank You
  • -Given: 200
  • -Receive: 91
  • กระทู้: 512
  • เพศ: หญิง
  • เราเป็นเพียงต้นหญ้า มิอาจให้ร่มเงาเท่าไม้ใหญ่
Re: ". . .รอ . . ." ตอนแรก ดอกหญ้า เหงาๆ เศร้าๆ ๐ ๐
« ตอบกลับ #4 เมื่อ: สิงหาคม 19, 2011, 07:43:59 PM »
O_O" ? ! ศัล...หล๋อ อยากทำไรง่ะ โอ้ะโอววววว อย่าบอกนะว่าจะทำ มิลล์น่ะ  คิคิ  เค้าถ้าทำน๊า คงไม่วายทั้งตัวอ้ะ  ตั้งกะหน้ายั๊น หัวจรดเท้าแร่ะ -___- ! เฮ้ออ เครียดเรื่องกรามว่ะ แหม่ มันเหลี่ยมได้ใจจริงๆ ชักทนแรงกดดันไม่ไหวแล้วเนี่ยะ จะเก็บเงินไปตัดเข้าซักวัน ฮึ่มมม ! จมูกก็อีก หน้าฝนนี่แทบไม่อยากจะเงยหน้าขึ้นฟ้าเล้ยยย  ให้ตายสิ ! กลัวน้ำมันจะขัง !!  5555+++   ( umm dear i still beleived in monk na' )  : P
~ รักเธอ ตลอดกาล ~

ออฟไลน์ โนบุนากะ

  • ประธาน
  • *****
  • Thank You
  • -Given: 9892
  • -Receive: 34847
  • กระทู้: 9917
  • เพศ: ชาย
  • ผู้ยิ่งใหญ่แห่งคันโต
Re: ". . .รอ . . ." ตอนแรก ดอกหญ้า เหงาๆ เศร้าๆ ๐ ๐
« ตอบกลับ #5 เมื่อ: สิงหาคม 19, 2011, 09:35:40 PM »
อ้างถึง
จมูกก็อีก หน้าฝนนี่แทบไม่อยากจะเงยหน้าขึ้นฟ้าเล้ยยย  ให้ตายสิ ! กลัวน้ำมันจะขัง !!

 :ling: :ling:
"หากจะรัก ต้องลืมคำว่า เสียใจ"
Love means never having to say you’re sorry.

ออฟไลน์ ผักหวาน

  • ~ ห้องแห่งความลับของดาวดวงหนึ่ง ~
  • Moderator
  • **
  • Thank You
  • -Given: 200
  • -Receive: 91
  • กระทู้: 512
  • เพศ: หญิง
  • เราเป็นเพียงต้นหญ้า มิอาจให้ร่มเงาเท่าไม้ใหญ่
Re: ". . .รอ . . ." ตอนแรก ดอกหญ้า เหงาๆ เศร้าๆ ๐ ๐
« ตอบกลับ #6 เมื่อ: ตุลาคม 07, 2011, 03:51:06 PM »
 :urr:  พี่โนบุอ่ะ  ชิชิ 
~ รักเธอ ตลอดกาล ~

ออฟไลน์ โนบุนากะ

  • ประธาน
  • *****
  • Thank You
  • -Given: 9892
  • -Receive: 34847
  • กระทู้: 9917
  • เพศ: ชาย
  • ผู้ยิ่งใหญ่แห่งคันโต
Re: ". . .รอ . . ." ตอนแรก ดอกหญ้า เหงาๆ เศร้าๆ ๐ ๐
« ตอบกลับ #7 เมื่อ: ตุลาคม 07, 2011, 04:46:39 PM »
การรอคอย นับเป็นสิ่งที่ทรมานที่สุด เราไม่อาจรู้ได้ว่า วันไหนเขาจะกลับมา หรืออาจไม่กลับมาเลยก็ได้

เมื่อก่อนก็เคยคิดว่า "นานแค่ไหนก็จะรอ" แต่รอแล้วมันจะทำให้เราสมหวังรึ..

การรอคอยที่ไม่มีกำหนด  มันเท่ากับเราหลอกตัวเองเปล่าๆ..


เคยมีหนังเรื่องหนึ่ง  ฉายนานมากแล้ว  ชื่อเรืองว่า "นานแค่ไหนก็จะรอ (A Long Return)"

พระเอกรักกับนางเอกมาก แม้นางเอกตายไปแล้ว  เขาก็แช่แข็งเธอไว้  เผื่อวันนึงวิทยาการก้าวหน้า แล้วจะสามารถปลุกชีพเธอได้

กาลเวลาผันผ่าน  วันแล้ววันเล่า  วิทยาศาสตร์สามารถปลุกชีพเธอมาได้จริงๆ

แล้ววันที่เขารอคอยก็มาถึง  เขาได้พบเธอ...

แต่แล้วเขาก็ต้องผิดหวัง  เธอยังคงมีสภาพเหมือนเมื่อหลายสิบปีก่อน  แต่เขาเริ่มแก่ชราไปทุกปี

ในที่สุดนางเอกก็ไปรักกับหมอที่ได้ปลุกเธอขึ้นมา

ทิ้งให้พระเอกของเราต้องตรอมตรมอยู่กับความเศร้า และช่วงเวลาที่เขาได้ทอดทิ้งทุกอย่างไปเพื่อหวังจะได้อยู่กับเธออีกครั้ง...


 :n3:

น่าจะเรื่องนี้นะ...

<a href="http://www.youtube.com/watch?v=N72kSKoIaMA" target="_blank">http://www.youtube.com/watch?v=N72kSKoIaMA</a>
"หากจะรัก ต้องลืมคำว่า เสียใจ"
Love means never having to say you’re sorry.

ออฟไลน์ ผักหวาน

  • ~ ห้องแห่งความลับของดาวดวงหนึ่ง ~
  • Moderator
  • **
  • Thank You
  • -Given: 200
  • -Receive: 91
  • กระทู้: 512
  • เพศ: หญิง
  • เราเป็นเพียงต้นหญ้า มิอาจให้ร่มเงาเท่าไม้ใหญ่
Re: ". . .รอ . . ." ตอนแรก ดอกหญ้า เหงาๆ เศร้าๆ ๐ ๐
« ตอบกลับ #8 เมื่อ: ตุลาคม 11, 2011, 07:05:52 PM »
แล้วชีวิตของพี่โนบุ เคยอยู่กับอาการแบบนี้บ้างไม๊ค่ะ?  การที่ต้องรอใครสักคน แล้วเขากลับไปกับอีกคน พอเราเริ่มรู้สึกตัวว่าเขาไม่มีทางกลับมาอีกแล้ว เราก็อยากจะเปิดโอกาสให้กับใครคนอื่นตามคำแนะนำของเขาเอง แต่เราก็ต้องมาหาคำตอบให้กับตัวเองอีกอยู่ดีว่า "ทำไมเราต้องรู้สึกผิดกับการเปิดโอกาสให้กับตัวเองในแต่ละครั้งด้วย..เพราะอะไร ? "    ผักหวานดูแล้วนะคะ นางเอกสวยและน่ารักมาก ไม่แปลกเลยถ้าใครๆเห็นเธอแล้วจะหลงรัก แม้กระทั่งหมอที่รักษาเธอมาก็ด้วย ตอนที่นั่งพิมพ์เรื่องสั้นเรื่องนี้ขึ้นมาไม่คิดเลยนะค่ะว่าจะมีหนังชื่อเรื่องแบบนี้ด้วย แสดงว่าความรู้สึก link กันกะคนสมัยก่อนได้เลยนะเนี่ยะ  :erm: 

~ รักเธอ ตลอดกาล ~